فرصتی نیست بیا دغدغه ی هم باشیم و در این لحظه کنار گل مریم باشیم باد پاییزِ غم انگیز و غروبی مجروح شاید اینبار دراین حادثه مرهم باشیم لحظه ها از پسِ تردید، نفس گیر شدند تا به کی از پس این آینه مبهم باشیم چشم در چشم به هم خیره و لبریز از شوق فارغ از دغدغه ی عالم و آدم باشیم فرصتی نیست زمستان زده دستانم را باید انگار در این فصل مصمم باشیم ساده از هم نرویم و نسپاریم به باد حق ما نیست که افسرده وبی هم باشیم حق ما نیست فراموشیِ گرمای دو دست کاش در حادثه عاطفه محکم باشیم این چه عطریست که در شهر فراموش شده ست فرصتی نیست؛ کنار گل مریم باشیم // بی دو

خالق نگاه ناز تو را از عسل گرفت

شاعر تو را ردیف عزیزِ غزل گرفت

در جستجوی موی تو رفتند تا خیال

بین صفوف کفر و حقیقت جدل گرفت

شهد نگاه گرم تو را در شراب ریخت

گنجی که رازهای نهان از ازل گرفت

پیکر تراشِ بتِ مغرور خیره ماند

خشمت رسید و دامن لات و هبل گرفت

تیر نگاه ناز تو می رفت در غبار. . . .

لیلا به شوق چشم تو ضرب المثل گرفت

باران به خاک تشنه ی من زد بهار شد

عطر رقیقِ مهر تو من را بغل گرفت..

پی حرف مردم را می گیرم به خانه ی خودم می رسم به اتاق خودم به قاب عکس تو *** بر می گردم تا شیطان را از پوستم بیرون بیاورم ؛ عکس شناسنامه ام را پاره پاره می کنم و جلد شناسنامه ام را عوض می کنم باید شب را بیرون بخوابم کسی نمی داند چقدر خودم را باید از اتاقم و جانمازم دور نگه دارم. . . *** پی حرف مردم را می گیرم به خانه ی تو می رسم به اتاق تو به قاب عکس غبار گرفته ی خودم کفشهایم زودتر از من رسیده اند . . . بهار حرفی ندارد جز عطر دل انگیز گلها و موسیقی و باد . . .